Κάθε Φορά

Κάθε φορά που τα χέρια μου απλώνω

Για να κρατήσω στις παλάμες μου εσένα,

Νιώθω πως η άμμος κυλά και χάνεται

Σαν μια κλεψύδρα που αδιάκοπα αδειάζει, 

Από του Χρόνου ξεγλυστρωντας το κυνήγι 

Έτσι σε χάνω κάθε φορά που σ' ακουμπώ 

Στης παραζαλης μου τ' ορθάνοιχτα τα μάτια 

Έτσι σε ψάχνω κάθε φορά που σε λογιζομαι 

Να είσαι αυτός που τρυφερά θα με σκεπάσει, 

Σαν κοιμηθώ σαν το παιδί στην αγκαλιά του...

(c) Marialena, 04.04.22 (silence speaks louder than words) 

Εικόνα: Χέρια σαν κι αυτά (c) Road Artist.gr

Μικρό Ερωτικό: Ως τις Έξι

 Περίμενέ με, θα ρθω μου πες

Ως τις έξι

Πριν σκοτεινιάσει θα μαι εδώ κοντά σου

Μου πες 

Κι εγώ κοιτούσα το Ρολόι να γυρνά

Ατέρμονα

Κι οι δείκτες πέρασαν το Έξι ακριβώς

Το και μισή και προχωρούσαν

Όπως πάντα,

Μα εσύ δεν ήσουνα Εδώ μαζί μου

Όπως μου πες

Τι να υποθέσω, τι να φανταστώ

Ονείρατο του Αγέρα

Πες μου,

Πως το ως τις έξι σε πρόλαβε

Και σε καθήλωσε τάχα εκεί που ήσουν?

Φευ, λόγια ά-λογα, λόγια χαμένα

Κι οι δείκτες του ρολογιού να τρέχουν

Σ' ένα ταξίδι που το έκαναν ξανά

Χωρίς Εσένα.

Περίμενέ με θα ρθω, μου πες,

Ως τις Έξι

Κι έτσι η Μοναξιά ενδύθηκε το Χρόνο 

Και ταξίδεψε σε μέρη μακρινά 

Δίχως Κανέναν.

(c) 09.02.2021 (love in the time of lockdown)

Άνοιξη

Άργησες Άνοιξη να ρθεις και με προσπέρασες

άφησες πίσω σου ολάνθιστες πλαγιές με μαργαρίτες 

και παπαρούνες που στο βοριά ξεψύχησαν,

μα η ορμή σου δε σταμάτησε στο Χρόνο,

μήτε στου ανθρώπινου το νου τα προπετάσματα.

Σου πα θα φύγω, θα χαθώ και με προσπέρασες

αδιάφορη μες την αιειφορία σου, 

αδυσώπητή μου Άνοιξη, πλανεύτρα

κι έστεκα μόνη να κοιτάζω τη Πνοή σου,

καθώς στροβίλιζες την Αύρα σου στα χλοερά λειβάδια.

Έτσι είναι η Δύναμη της Φύσης μου ψιθύρησες

και ποιο το νόημα να παρακούσεις την Ορμή μου,

δεν έχω λόγο να το κάνω σου προέταξα

μα συ ήσουν ήδη μακρυά στο Χωροχρόνο,

να καπηλεύεσαι το Θάμπος της Αιώνιας Ομορφιάς σου!

(c) Marialena, 01.04.24    

Ροή

Ροή,
ροή των πραγμάτων
σαν την απολιθωμένη λίθο που στέκει ορθή
κόντρα στον Άνεμο
εις τους αιώνας των αιώνων,
Εκ-ροή συναισθημάτων αξόδευτων
και μακαρίως φυλαγμένων στο σεντούκι,
μη τυχόν φανερωθεί η Πρόθεσις
και ευτελιστεί μέσα στο πλήθος των αντιλάλων.

Συρ-ροή εκφαινουσών εκρήξεων
μέσα σε μια ψυχή που άλλα θέλει να κυνηγήσει
σαν τις Πεταλούδες στο Κήπο των Θαυμάτων,
ή σαν Ολογράμματα στη διάσταση της Φαντασίας,
μέσα από την Από-ροή ενός καρδιακού χτύπου
ενός αντίλαλου που θεριεύει στο μυαλό
και συγκαλείπτει κάθε ήχο που παράγεται
και κάθε ηχώ που αναπαράγεται,
καθώς η ώση γίνεται η κινητήριος δύναμη
προς την εκπνοή των συνεθλιμμένων πόθων.

Εισ-ροή του Φωτός
και του Αέρα που αναπνέουμε
με την ατέρμονη διάθεση να γίνουμε
Φαέθωνες με το Άρμα του Ηλίου
χωρίς η επαλήθευση του μύθου
κατ' ανάγκην να συμβεί σε εμάς
που άλογα διαπλάθουμε εικόνες
ξέχωρες από τους ορισμούς της Μοίρας.

Απορ-ροή εν τέλει του ζητούμενου
ως ποθούμενου του τετελεσμένου,
αφού γνωρίζεις εξ αρχής το αποτέλεσμα
μη προσπαθείς άδικα να μεταβάλεις
το κίνητρο ή ακόμα τη πρόθεση,
γιατί μόνο σταλάζεις ενοχές
και απογοητεύσεις στον άγονο κήπο
των δικών σου ανθέων,
που με τόσο κόπο φύτεψες
για να φυτοζωήσουν για χάρη σου,
μέχρι να τα ποτίσεις με την Αγάπη
που προσδοκάς να βρέξει στη ψυχή σου.

(c) Marialena, 30.09.2019

Φιλί σκορπιού

Φιλί σκορπιού τα χείλη σου
με καίνε σαν τ' αγγίζω, 
με σκίζουν σαν τ' ακουμπώ 
μα δε λυγώ, ούτε σκιρτώ, 
καθώς με βασανίζουν.

Φιλί σκορπιού το βλέμμα σου 

Καθώς κοιτάζω εσένα 

Μία συνουσία μυστική 
Απόκρυφα παροπλιστικη, 

Στης ξενιτιας τα έρμα. 

Φιλί σκορπιού, δείγμα ερπετού, 

Χαμένο μες τη ζούγκλα 

Εκεί που βρήκες να κρυφτείς 

Σα θηραμα να θηρευτεις, 

Απ της φυγής τα ορνια. 

Φιλί σκορπιού τα χείλη σου 

Αλλόκοτα μου μοιάζουν 

Δίχως ανθρώπινη πνοή, 

Μήτε χαρά, ούτε ψυχή 

Αποκοσμοι αλαλλαγμοι, 

Καθώς αναστενάζουν... 

(c) Marialena, 04.03.2019 - 01.02 2023 (unfinished symphony) 

Παραμιλητό

Βγήκα στο κρύο και στη λησμονιά

και σ' έψαχνα

μήπως στεκόσουν ασάλευτος εκεί

που σ' είχα αφήσει στο παραμιλητό μου,

ή αν τύχαινε ν' ακολουθήσεις 

τα βήματά μου

αναζητώντας σε μέρα και νύχτα

εκεί που κάποτε είχες ανθίσει.

Κάλυψα το λαιμό μου μη παγώσει

γιατί ο βοριάς δεν άφηνε περιθώρια

να βγω σαν πληγή που αιμορραγεί

για να μ' αναγνωρίσεις,

σκέψου μονάχα πως σχεδόν εξαϋλώθηκα

καθώς μέσα στ' αγιάζι κυνηγούσα σκιές

που έμοιαζαν ίσως κάποτε με τη δική σου

μέσα στο παραμιλητό μου.

Και περπατούσα κόντρα στο καιρό

και στην ανάγκη να σε βρω ξανά, 

εκεί που το μυαλό ήθελε να σ' εντοπίσει,

στις ατραπούς του ονείρατου 

μα και στης μοναξιάς τ' άσαλευτα τοπία,

ηρωϊκή έξοδος από τη σήραγγα 

που περπατάς μα ακόμα μέσα της είσαι,

όσο σε σκέφτομαι ξανά στο παραμιλητό μου.

(c) Marialena, 16/02/2019 

Η Χώρα Του Λευκού Και Του Γαλάζιου

Έκανα κύκλους, έκανα
και βγήκα από το γκρι
έστω για λίγο,
πήγα στη χώρα του λευκού
και του γαλάζιου
κι αναθάρρησα
κι είπα στον εαυτό μου
κοίτα,
υπάρχει ελπίδα αν το θες
υπάρχει κι άλλη ζωή
από αυτή που ξέρεις,
από αυτή που ζεις
και σε ορίζει.

Στη χώρα του λευκού
και του γαλάζιου
πήρα τον ήλιο αγκαλιά
και πορεύτηκα,
είδα τη θάλασσα παντού
κι αγαλλίασα,
τι θέλει ο άνθρωπος
για να ναι ευτυχισμένος
θε τη γαλήνη μέσα του
και το χαμόγελο να διαγράφεται
στο πρόσωπό του,
θελει ανθρώπους γύρω του ευτυχείς
και την αυτάρκεια του εδώ και τώρα.

Και γύρισα σπίτι γεμάτη
απ' τη γλυκειά κούραση του ταξιδιού
στη χώρα του λευκού
και του γαλάζιου,
μα παρά το κρύο και τη προσπάθεια
επέστρεψα χαρούμενη
και γεμάτη,
που τα κατάφερα έστω για λίγο
να βρεθώ αλλού
μ' άλλους ανθρώπους γύρω μου
και άλλη λαχτάρα μέσα μου.

(c) Marialena, 26.11.2018 (the long and winding road...)